مخاطب هایی که وجود خارجی ندارند… گاهی اوقات انگار با دیوار حرف میزنی

پ.ن: مخاطب خاص(عام)ی ندارد نقطه
پ.پ.ن: پرانتز گذاشتن برای نشون دادن (یا) هستش به خاطر همین نمیتونی بنویسی (یا عام).

خودمو بیخیال نشون بدم Cool ترم … نه؟

اینکه منتظر بمونی یه اتفاقی رد شه بهتره یا هرکاری کنی تا زمان رو احساس نکنی، مخصوصا کارای احمقانه ؟

- این دارو ها رو بگیر
- کی گفته؟
- دکتر
- دکتر چی میفهمه آخه

- نخور! حرامه
- دکتر گفته

پ.ن: بدون شرح

وقتی اطرافت زنده ست تازه می خوای زنده باشی

پ.ن: هنوز جوابی براش پیدا نکردم

تا جایی که برای اینکه به جواب درست برسی، صورت مسئله رو عوض می کنی

پ.ن: اگه میخواستی همه حرفاتو با یه کلمه تموم کنی! چی میزاشتی؟

اگه میشد همیشه یه چیزی رو درست مثل قبلش و از اول ساخت …

یه خاطره ای بود … که فقط بود!

پ.ن: وبلاگم دو ساله شد.

پ.پ.ن: کلا زمان خیلی چیزا رو عوض می کنه، هم افراد رو … هم خاطراتشون رو با اونا

تو رو زیاد میبینم … خسته شدم!

بعضی وقتا فقط میشه آرزو کرد همه چیز راحت شه، و هر بار باید بگی که حالا هدف از زندگی اونوقت چیه؟

پ.ن: کل دیالوگتو فکر کنم حفظم! ولی دلیلی نداره درست باشه

پ.پ.ن: آپدیت شد، جمله ناقص ذخیره شده بود، نمیدونم چرا

در نظر افرادی که همه چی رو سفید یا سیاه میبینن، اینکه فقط فکر کنی برای یه لحظه که ممکنه طرف مقابل حرفش درست باشه یعنی تو طرفدار اونی